Bugün çok önemliydi!
Tam 78 yıl önce saat 15.21’de teklif etmiştim…
Şaşkına dönmüş ne diyeceğini bilememişti…
Yüzü kızarmış kıpkırmızı olmuştu
İyice yaklaştı yanağımdan öptü
“bende seni seviyorum, sonsuza dek evet…” demişti…
Elimde bir demet gül ile denize bakan bankın yanına usulca gittim
Keman ve en güzel günlerimizi anlatan şarkı derken; evlilik yılımız kutlu olsun ömrüm dedim
Duruldu “sen kimsin?” dedi
“benim ben Sef’in, kocan” dedim
“pardon gözlüğümü unutmuşum” dedi
Unuttuğu bir şey vardı fakat o an sadece gözlüğünü taktığını unutmuştu…
Gülümsedim
“Şapşal bana öyle gülme, utanıyorum” dedi
Gözlerine baktım
“seni seviyorum gizemli meleğim” dedim
Gülümsedi
“bende …”dedi
“bende derken?” dedim
Düşündü ve “aman unuttum” dedi ve kendisi de güldü…
“sarıl bana, esen serin rüzgârı unuttur” dedi
Sarıldım, başını omzuma yasladı ve bambaşka bir yolculuğa başladık…